Zwerfies op zondag

  Geplaatst op   door   4 reacties

Het is zondag. Al wandelend komen mijn man en ik op de A12 terecht. Nou ja, niet echt óp de A12, maar op de groenstrook ertussen. We wonen al ruim 20 jaar in Woerden – hij is er zelfs opgegroeid – maar hier zijn we nog nooit geweest. Niet echt een idyllische omgeving met al dat snelweggeluid om ons heen, maar wel leuk, zo’n ontdekking. Op een gegeven moment kunnen we niet meer verder en moeten we omkeren.

Op de heenweg is me al opgevallen dat er her en der zwerfvuil ligt. Op ons keerpunt zie ik een blauwe emmer onder een bosje liggen. Ik pak de emmer en doe er wat troep in. Zou dat allemaal ‘per ongeluk’ uit autoraampjes zijn gewaaid?

Mijn man heeft zo zijn bedenkingen.

Je kunt toch niet alles gaan oprapen?

Nee, natuurlijk niet. Maar omdat ik niet alles kan oprapen, wil dat niet zeggen dat ik níks opraap. In de strijd tegen de plasticsoep roept Peter Smith van de Stichting Klean al sinds 2011 op elke dag één stuk zwerfafval op te ruimen. Meer hoeft niet, zegt hij altijd, anders blijft er niks over voor andere mensen die iets willen oprapen.

Sorry, Peter, vandaag ga ik toch iets meer oprapen.

Chipszakjes, blikjes en stukjes piepschuim. En … een stapel autobanden. Die zijn in elk geval niet een autoraampje uit gewaaid. Zouden ze van een vrachtwagen zijn gevallen? Of hier expres zijn gedumpt? Wie zou zoiets nou doen? En waarom? Via de app BuitenBeter maak ik melding van de vondst van de autobanden. Die melding wordt doorgestuurd naar de gemeente Woerden.

Algauw loopt mijn man tientallen meters voor me. Bij de weg wacht hij op me. Hij lacht.

Wat nou Helga Zonder Afval? Helga Mét Afval, zul je bedoelen!

Ik krijg een mail binnen dat de gemeente Woerden nog niet is aangesloten op het platform en dat terugkoppeling daarom niet mogelijk is. Jammer. Ik neem me voor dezelfde wandeling over een tijdje nog een keer te maken om te kijken of er iets met mijn melding is gedaan.

Thuis scheid ik het schone plastic van het restafval. De emmer houd ik. Die neem ik de volgende wandeling gewoon weer mee.

Categorieën: BlogTags: , ,

Helga Warmels

Auteur: Helga Warmels

In oktober 2014 ging schrijver en journalist Helga Warmels zero waste. Sindsdien probeert ze de hoeveelheid afval binnen haar huishouden (met man en drie tienerzonen) stukje bij beetje terug te dringen. Op deze website schrijft zij over haar ervaringen, publiceert ze interviews en recepten en daagt ze iedereen uit óók zero waste te gaan.

4 reacties

  1. resaarcle says:

    Zo geweldig dat je de moeite doet om het op te rapen!! Ik heb soms ook zo’n helder moment, maar ik fiets er op andere dagen even makkelijk gewoon langs. Nu ja, even makkelijk misschien niet, want ik denk wel elke keer ‘ik spring van mijn fiets’. maar dan geraak ik nergens, he. 🙂

    • O, maar zo werkt het bij mij ook, hoor. Als ik fiets, raap ik zelden iets op. Maar als ik loop, is even bukken minder bezwaarlijk, dus dan doe ik het wel regelmatig. Als ik met de trein reis, raap ik in elk geval één stuk zwerfafval op. En tijdens deze wandeling ging ik dus helemaal los. 🙂

  2. Lia says:

    Ha Helga,

    Zoiets had ik laatst op het strand ook. Toen we het duin af kwamen zag ik een emmer liggen. Ik dacht: die neem ik mee, dan vul ik hem terwijl we naar de volgende strandopgang lopen. Nog geen tien meter verder zat ie al tjokvol. Ik moest heel veel laten liggen, om treurig van te worden gewoon. Toen heb ik mezelf bemoedigend toegesproken: dit afval belandt in elk geval níét meer in zee.

Reacties

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *